mga obserbasyon ko sa amerika, amerikano at amerikana

1. andameng lahi dito. me puti, itim, pinoy, intsik, bombay, german, ewan ko kung ano pa un iba. dito pa lang sa opisina napapaligiran ako ng iba't ibang lahi. un nasa likod parang me lahing bombay pero halo na hindi ko mapagtanto kung ano. un nasa kanan ko german ata kse un pananalita nya ay parang puntong german. kakaiba ang kulay ng buhok nya pati ng mga kaibigan nya na pumupunta lagi sa kanya at nakikipag-usap ng german. blue din ang mata nya. un isa naman sa harap ko, puti. ganon lang kasimple. un nagtuturo sa kin, itim naman. talagang maitim. tinitingnan ko un kamay nya at parang mahahalintulad mo sa uling ang kulay. un boss naman nila ay galing egypt. kung hindi ako nagkakamali, nasa lahi din un ng mga arabo. mabait sya at gustung gusto nya ang pilipinas. pilipina ang asawa nya. ano kaya hitsura ng mga anak nila? di natin alam…
2. hindi sila kasing sigla ng mga pilipino kung magtrabaho. sa kabila ng kalakihan ng sweldo nila (di ko nakita pero inaassume ko lang), e parang lagi silang tatamad tamad. ang aga pa nila umuwi. inoobserbahan ko sila habang nagtatrabaho para bang napakadali ng ginagawa nila. nagdadaldalan din sila tulad natin pero laging tungkol lang sa panahon o sa lotto ang usapan. bukod pa dun, mabagal sila magtrabaho. hindi sa nagmamayabang ako, pero mas magagaling tayong pinoy sa kanila lalo na sa computer. naturingan sa kanila galing ang advanced na teknolohiya, sila un hindi marunong gumamit nito.
3. mareklamo din sila tulad natin. ang kaibahan lang, sila lunes pa lang at kakatapos ng lunch break e nagrereklamo na na pagod na daw sila. konting dagdag lang sa gagawin nila, panay na reklamo ang maririnig mo. samantalang sa tin, un ginagawa ng isang tao na trabaho e katumbas na ng trabaho na ginagawa ng 4 na tao sa kanila. sino ang may karapatang magreklamo?
4. mahilig silang bumati ng "good morning", "how you doin?", at kung anoano pa na with feelings talaga. pag bumati ka sa kanila ng ganyan, sasagutin ka din nila ng punungpuno ng emosyon.
5. mahilig din sila magpasalamat. at pag nagpasalamat ka sa kanila, panigurado sasabihan ka nila ng "you're welcome" na damang dama.
6. takot sila sa sakit. un nagtuturo sa kin, gusto nya sa kabilang direksyon ako huminga kse daw kakagaling nya sa sakit at baka mahawa ko sya. hehehe! wala ko pakelam. kahit malayo ako sa kanila, kakalat ang virus ko na galing pinas!
7. tahimik sila sa opisina hindi katulad natin na maiingay at tawa ng tawa. kung iisipin ko nga, wala pa ko narinig dito na tawa na tulad ng tawanan sa pilipinas.
8. nakayuko sila maglakad sa kalye. akala ko dati nun napapanood ko un sa tv e nalulungkot o nahihiya lang sila kaya sila nakayuko. yon pala kya sila nakayuko dahil ubod ng lamig. iniiwasan lang nila na pumasok sa mga mata nila at sa ibang parte pa ng mukha nila ang lamig. ganon na din ako maglakad dito ngayon. pero kung minsan di ko talga matiis. tumitingala ako at tinititingnan ko mga mukha nila. kakasawa din tumingin sa sapatos at sa kalye.
9. hindi ko alam kung bakit pero nakukuryente ako sa mga bagay dito. di kya crush ako ng lahat?! asa pa ko.
10. nagugulat sila pag sinasabi ko na may mga katulong kme sa bahay. at lalo sila nagfreak out pag sinabi ko na ung katulong ay nakatira sa bahay namin.
11. malalaki ang mga kalye dito. parang lahat expressway. pwera sa new york
12. walang masyadong tao na naglalakad sa kalye pwera na lang sa mga siyudad. lahat sila nakakotse.
13. ang snow pala ay parang yelo sa halohalo. pinapino lang.
14. gusto din nila manalo ng jackpot sa lotto.
15. pinapanood ng mga magulang ang aktibidades ng mga anak nila dito. nagiging "family affair" sa kanila. nakakatuwa. akala ko kse dati dahil sa sobra nilang busy wala na silang panahon para sa pamilya nila. nagkamali ako. nagtaka tuloy ako kung bakit me mga napapariwara pa rin at me mga nagdidivorce na mga mag-asawa.
16. hindi talaga sila kasing hospitable ng mga pinoy.
17. mukha silang matatanda. ung mga batang nasa high school pa lang ay parang bente anyos na kung manamit. lagi akong napapagkamalang kakatapos lang ng kolehiyo.
18. lumalapit talga ang babae sa lalake at nagbibigay ng numero nila. akala ko sa pelikula lang yun. ngyayari pala talaga.
19. hindi sila sanay makakita ng kulot na tulad ko. ilang babae na ang pumansin ng buhok ko at nagtanong kung natural ba ito o pinagawa ko o sinet ko. sabi ko sa kanila pumunta sila ng pilipinas at dun magpakulot. ang usong buhok dito e gusot gusot.
20. mabenta talga ko dito. ehem ehem!

ilang araw pa lang ako dito. madame pa ko hindi nakikita at naoobserbahan. marami pa kong makikita. maaring mali un mga nakita ko na pero kahit ano pa, natuwa ako na pinoy ako. mas masaya talga ang lahi natin. pero masaya din malaman ang kultura nila kya dadalasan ko pa ang interaksyon sa kanila.

Changes…Dreams…Fears…Reality…

A year ago, I was content on what I was doing everyday, that is, wake up, dress up, commute to work, work, work, work, giggle and rant with my colleagues who are also my dearest friends, go home and fall into deep slumber.  The next day, it’s pretty much the same routine.  It’s that simple and I am happy with that. 

Early this year, I was assigned in New York to lead a project.  Quite unexpectedly, I liked it there.  Like, is actually the biggest understatement of the year.  I so loved New York and everything about it from its skyrocketing buildings to its forever busy streets, its extremely open-minded inhabitants and even its filthy, yet effective subways.  Yeah, I never thought I’d like to move to the US but when I actually got there, I realized I prejudged myself yet again and found myself not wanting to go home to my humble yet beloved country.  Oh New York, New York, what have you done to me?!

Now, I’m back to my homeland doing pretty much the same thing as I was doing last year.  But this time, I know I want something else.  I want to go back to New York and live the life I once lived there, but not for just 3 months but maybe for the rest of my life.  I know it sounds deluded and I know somewhere sometime, I might change my mind yet again but as of now, that’s my biggest desire.

MBA

My unprecedented trip to NY brought back my college dream of earning my MBA abroad.  That plan has long been forgotten.  I actually thought I lost the ambitious part of me and I have totally settled for what I have and just embraced whatever the tides of life shoved into my way.  Sometimes I ask myself “Did I really forget that MBA dream because I was already content with my life or I only forgot about it because I got too scared to further test my abilities and feared that I might not get into any of the best schools there is?”  Honestly, I think it’s the latter.  Deep inside me lies that great fear of rejection and failure, a great hurdle that I never even dared jump over for dread that even trying would knock me off balance and tear down everything that I have built all through these years.

I went into deep thinking when I got back home.  I wanted to be sure that I really wanted this MBA and not just find a ticket for me to get back to NY.  I confided with family and friends, sought the advice of former bosses, searched the net, read books and articles and what-have-you-nots.  But in the end, I know the answer lies deep within me.  NY is not the reason I want this MBA.  I have always wanted it, yearned for it even that I know that not getting it would only pull me deep into the throes of regret’s vast domain.  I do not want that to happen.  Just as I was thinking before I took my board exams 5 years ago, I’d rather fail knowing I tried rather than fail without even trying. 

I have my resolve.  I am plunging into this new world called MBA madness.  I know I will be leaving behind a “stable” everything – my job, my friends, my family, my home.  But I know I am embarking on a worthwhile journey, unhinged it may be, but win or lose, I know I am a step further to conquering my fears and developing my full potential.